اثر پیوند و تنش آبی بر عملکرد و خصوصیات مورفو-فیزیولوژیکی ریشه خیار گلخانهای (Cucumis sativus L.)
دوره 36، شماره 2، تابستان 1401، صفحه 329-342
https://doi.org/10.22067/jhs.2021.61641.0
رسول آذرمی، یاسر حسینی
چکیده برای بررسی تاثیر پیوند و تنش آبی بر خصوصیات مورفولوژیکی ریشه و عملکرد خیار گلخانهای، (Cucumis sativus L. var. Nagen 972)، آزمایشی بهصورت کرت خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با 3 تکرار انجام شد. تیمارها شامل پایههای ’فلکسی فورت‘، ’شینتوزا‘،’ ناگن‘ و بدون پیوند یا شاهد بود و تنشهای خشکی در سه سطح 90، 60 و 40 درصد ظرفیت زراعی اعمال گردید. نوع پیوند مورد استفاده حفرهای بود. نتایج نشانداد تعداد برگ، تعداد ریشهجانبی، محتوای کلروفیل و درصد نشت الکترولیت در گیاهان آبیاری شده با 90 درصد ظرفیت زراعی به ترتیب 41، 1310 و 16 درصد بیشتر از تنش آبی 40 درصد ظرفیت زراعی بود. تعداد برگ، غلظت کلروفیل بهترتیب در پایههای کدوی ’فلکسیفورت‘ و ’شینتوزا‘ تقریباً 21 و 9 درصد بیشتر از گیاهان غیرپیوندی بود. درحالیکه بیشترین نشت الکترولیت در پایه غیرپیوندی مشاهده گردید. بیشترین عملکرد، وزنتر ریشه و طول ریشه و هدایت روزنهای برگ در پایه ’فلکسی فورت‘ آبیاری شده با 90 درصد ظرفیت زراعی و کمترین آنها در گیاهان غیرپیوندی آبیاری شده با 40 درصد ظرفیت زراعی حاصل شد. لذا میتوان گفت که گیاهان پیوند شده بر روی پایههای ’فلکسیفورت‘ و ’شینتوزا‘ نسبت به پایه ’ناگن‘ و حالت غیرپیوندی در شرایط تنش آبی 60 و 40 درصد ظرفیت زراعی رشد و عملکرد بهتری داشتند.
اثر تنش شوری بر خصوصیات ریشه گوجهفرنگی (’Saint Pierre‘) و عملکرد آن تحت مدیریت زمان آبیاری
دوره 35، شماره 2، تابستان 1400، صفحه 223-234
https://doi.org/10.22067/jhs.2021.61809.0
عطیه عبدلی، جواد رمضانی مقدم، یاسر حسینی، محمدرضا نیک پور، هادی دهقان
چکیده از مهمترین مشکلات در اراضی تحت کشت ایران میتوان به وضعیت نامناسب کیفی و کمی منابع آب در سطح کشور اشاره کرد. در این تحقیق، اثر مقادیر مختلف شوری آب آبیاری بر عملکرد و خصوصیات ریشه گوجهفرنگی با مدیریتهای مختلف زمان آبیاری در شهرستان اردبیل مورد بررسی قرار گرفت. تیمارهای آزمایش شامل شوری آب آبیاری (در چهار سطح 5/1، 5/2، 4 و 7 دسیزیمنس بر متر) و زمان اعمال آبیاری (آبیاری در سه زمان، بهترتیب 40، 50 و 65 درصد تخلیه مجاز رطوبتی) در چهار تکرار اجرا شدند. نتایج این تحقیق نشان داد شوری آب آبیاری دارای اثر معنیدار (p <0.01) بر وزن، قطر و حجم ریشه، میزان تبخیر و تعرق، زهآب خروجی و عملکرد گوجهفرنگی میباشد. همچنین تیمارهای شوری آبآبیاری 5/2 و 7 دسیزیمنس بر متر دارای بیشنه و کمینه عملکرد گوجهفرنگی بهترتیب برابر 9/114 و 58/37 گرم بودند. از طرفی، افزایش شوری آبآبیاری از 5/1 به 5/2 دسیزیمنس بر متر و افزایش تخلیه مجاز رطوبتی از 40 به 50 درصد تفاوت معنیداری بر عملکرد گوجه فرنگی نداشت. بهطور کلی نتایج این مطالعه نشان داد استفاده از آبهای دارای شوری قابل قبول، میتواند یکی از راهکارهای جبران و کاهش مشکلات منابع آب موجود باشد، که البته این امر باید با رعایت مدیریت شوری و آبشویی خاک همراه باشد.
