با همکاری انجمن علمی منظر ایران
کلیدواژه‌ها = توت‌فرنگی
میوه کاری

تأثیر محلول‌پاشی برگی و غوطه‌وری میوه با اکسین و جیبرلین بر ویژگی‌های رویشی و زایشی توت‌فرنگی رقم ’گاویتا‘

دوره 37، شماره 4، زمستان 1402، صفحه 1087-1099

https://doi.org/10.22067/jhs.2023.79927.1241

مرضیه نظامی، محمدرضا فتاحی مقدم نوقابی، علی عبادی، ذبیح اله زمانی

چکیده توت­فرنگی یکی از  میوه­های مهم و مغذی است که قابلیت کشت در مزرعه و گلخانه را دارا می­باشد. به‌منظور  بررسی تأثیر هورمون­ها بر رشد توت‌فرنگی رقم ’گاویتا‘ دو آزمایش در یک واحد گلخانه تجاری طراحی و اجرا شد. در آزمایش اول جیبرلین در غلظت­های 50، 100 و150 میلی­گرم در لیتر و ایندول بوتیریک اسید در غلظت­های 20، 40 و 60 میلی­گرم در لیتر در مراحل رشدی (کدهای 55، 60 و 65) براساس دستورالعمل جهانی BBCH  محلول­پاشی شدند. آزمایش در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی با 4 تکرار انجام شد. میوه­ها پس از رسیدن به مرحله قرمزی به‌صورت دستی برداشت شدند و به‌منظور آزمایش­های تکمیلی به آزمایشگاه­های گروه علوم باغبانی دانشکده مهندسی علوم باغبانی و فضای سبز دانشگاه تهران منتقل شدند. صفات رویشی و زایشی شامل سطح برگ، تعداد برگ، محیط تاج بوته، ارتفاع بوته، تعداد گل و ابعاد میوه و صفات بیوشیمیایی میوه شامل: مواد جامد محلول، میزان اسید قابل تیتراسیون میوه، آنتوسیانین، فعالیت آنتی­اکسیدانی، ترکیبات فنلی کل، میزان فعالیت آنزیم کاتالاز، آنزیم سوپر اکسید دیسموتاز، ویتامین­ث و رنگ میوه مورد ارزیابی قرار گرفتند. جیبرلین در غلظت 50 میلی­گرم در لیتر ویژگی­های رویشی بوته نظیر: سطح برگ بوته، محیط تاج بوته، ارتفاع بوته و تعداد گل را بهبود بخشید در حالیکه اکسین موجب کاهش بدشکلی میوه تا 40 درصد شد و همچنین موجب افزایش در میزان مواد جامد محلول، میزان اسید قابل تیتراسیون میوه و میزان فعالیت آنتی­اکسیدانی میوه شد. در کل جیبرلین در غلظت 50 میلی‌گرم در لیتر به‌منظور افزایش ویژگی­های رویشی بوته و اکسین در غلظت 60 میلی­گرم در لیتر موجب افزایش ویژگی­های میوه شدند. در آزمایش دوم میوه­ها در محلول نفتالین استیک اسید (NAA) با غلظت­های 20، 40 و 60 میلی­گرم در لیتر و جیبرلین با غلظت­های 25، 50 و 100 میلی­گرم در لیتر در مراحل رشدی میوه براساس زمان کدهای 70 (تشکیل میوه) و 73 (میوه سبز کوچک) دستورالعمل جهانی BBCH غوطه­ور شدند. جیبرلین  در غلظت 100 میلی­گرم در لیتر موجب افزایش در اندازه میوه، وزن میوه، افزایش ویژگی­های بیوشیمیایی میوه و کاهش بدشکلی میوه تا 5/37 درصد شد. در حالیکه اکسین در غلظت 60 میلی­گرم در لیتر موجب افزایش میزان آنتوسیانین میوه، ترکیبات فنلی کل میوه و ویتامین­ث شد. در کل جیبرلین با غلظت 100 میلی­گرم در لیتر و اکسین با غلظت 60 میلی­گرم در لیتر به‌منظور افزایش اندازه میوه، وزن میوه، ویژگی­های بیوشیمیایی میوه و کاهش بدشکلی میوه­ها توصیه می­شوند.

میوه کاری

کاربرد برگی اسید هیومیک روی انباشت مواد مغذی در برگ و میوه‌ی توت‌فرنگی رقم ’سلوا‘ تحت بسترهای کشت مختلف

دوره 35، شماره 3، پاییز 1400، صفحه 399-411

https://doi.org/10.22067/jhs.2021.39616

بهزاد کاویانی

چکیده در سال­های اخیر، استفاده از اسید هیومیک برای ارتقای ویژگی­های رویشی و زایشی گیاهان زراعی و باغی عمومی شده است. یک آزمایش گلدانی برای بررسی اثر کاربرد برگی اسید هیومیک و بسترهای کشت مختلف روی جذب و انباشت مواد مغذی در برگ و میوه­ی توت­فرنگی رقم ’سلوا‘ (Fragaria ×ananassa Duch. cv. ‘Selva’) انجام شد. غلظت­های مختلف اسید هیومیک (صفر، 300، 600 و 1000 میلی­گرم بر لیتر) به­صورت اسپری برگی در دو زمان (اواخر فروردین و اواخر اردیبهشت) روی توت­فرنگی کاشته­شده در بسترهای مختلف (خاک معمولی حاوی خاک باغچه، کود گاوی خشک­شده و ماسه بادی به­نسبت مساوی و مخلوط خاک معمولی همراه با سبوس برنج، پرلیت و ضایعات چای) به­کار گرفته شدند. نتایج نشان داد که بیشترین مقدار پتاسیم (518 میلی­گرم بر لیتر) و فسفر (84/4 میلی­گرم بر لیتر) میوه در گیاهان تیمارشده با 1000 میلی­گرم بر لیتر اسید هیومیک کاشته­شده در بستر مخلوط خاک معمولی همراه با سبوس برنج به­دست آمد. بیشترین مقدار پتاسیم برگ (50/48 میلی­گرم بر لیتر) در گیاهان تیمارشده با 600 میلی­گرم بر لیتر اسید هیومیک کاشته­شده در بستر مخلوط خاک معمولی و بیشترین مقدار فسفر برگ (32/6 میلی­گرم بر لیتر) در بستر مخلوط خاک معمولی همراه با سبوس برنج به­دست آمد. بیشترین مقدار ازت (35/5 درصد) میوه در گیاهان کاشته­شده در بستر مخلوط خاک معمولی همراه با ضایعات چای بدون کاربرد برگی اسید هیومیک به­دست آمد. گیاهان رشدیافته در این بستر کشت همراه با تیمار 1000 میلی­گرم بر لیتر اسید هیومیک بیشترین مقدار ازت برگ (47/5 درصد) را داشتند. از آنجایی که مهم­ترین عناصر برای افزایش کیفیت میوه­ی توت­فرنگی به­ترتیب پتاسیم، فسفر و ازت است، استفاده از 1000 میلی­گرم بر لیتر اسید هیومیک کاشته­شده در بستر مخلوط خاک معمولی همراه با سبوس برنج توصیه می­شود.

میوه کاری

کاربرد برگی اسید هیومیک روی خواص مورفولوژیک، گلدهی و میوه‌ی توت‌فرنگی ارقام ’محلی‘ و ’سلوا‘، تحت بسترهای مختلف کشت

دوره 35، شماره 1، بهار 1400، صفحه 135-151

https://doi.org/10.22067/jhs.2021.61935.0

محمد رضا صفری مطلق، بهزاد کاویانی، ژاله عاشق

چکیده در سال­های اخیر، اسید هیومیک برای ارتقای ویژگی­های کمی و کیفی گیاهان زراعی و باغی استفاده می­شود. یک آزمایش گلدانی برای ارزیابی کاربرد برگی اسید هیومیک و بسترهای کشت مختلف روی ویژگی­های مورفولوژیک، گلدهی و میوه­دهی توت­فرنگی (Fragaria ×ananassa) ارقام ’محلی‘ و ’سلوا‘ در شهرستان رشت انجام شد. غلظت­های مختلف اسید هیومیک (صفر، 300، 600 و 1000 میلی­گرم بر لیتر) به­صورت محلول­پاشی برگی در دو مرحله (اواخر فروردین در مرحله­ی سه­برگی و اواخر اردیبهشت در مرحله­ی پنج­برگی) روی دو رقم ’محلی‘ و ’سلوا‘ کاشته­شده در بسترهای مختلف (خاک معمولی و مخلوط خاک معمولی همراه با سبوس برنج، پرلیت و ضایعات چای) به­کار گرفته شدند. این پژوهش به­صورت فاکتوریل بر پایه­ی بلوک کامل تصادفی در 4 تکرار اجرا شد. کاربرد اسید هیومیک، رشد و بازدهی توت­فرنگی را افزایش داد. نتایج نشان داد که بیشترین تعداد شاخه یا استولون (82/14 عدد در بوته) در رقم ’سلوا‘ کاشته­شده در بستر خاک معمولی همراه با ضایعات چای تیمارشده با 1000 میلی­گرم بر لیتر اسید هیومیک به­دست آمد. بالاترین وزن میوه (45/35 گرم) و بیشترین تعداد میوه (41/15 عدد در بوته) در رقم ’سلوا‘ کاشته­شده در بستر خاک معمولی همراه با پرلیت تیمارشده با 1000 میلی­گرم بر لیتر اسید هیومیک به­دست آمد. این وزن و تعداد میوه حدود چهار برابر وزن و تعداد میوه در شاهد بود. بیشترین تعداد برگ (03/16 عدد در بوته) در رقم ’محلی‘ کاشته­شده در بستر خاک معمولی همراه با سبوس برنج و تیمارشده با 300 گرم بر لیتر اسید هیومیک به­دست آمد. کمترین تعداد (58/3) و وزن (23/8 گرم) میوه در رقم ’محلی‘ کاشته­شده در بستر خاک معمولی بدون تیمار با اسید هیومیک به­دست آمد. این نتایج نشان می­دهد که کاربرد برگی اسید هیومیک می­تواند برای افزایش ویژگی­های کمی و کیفی میوه­ی توت­فرنگی مفید باشد. در مجموع، با توجه به اهمیت میوه در گیاه توت­فرنگی، بهترین تیمار؛ 1000 میلی­گرم بر لیتر اسید هیومیک در بستر کشت مخلوط خاک معمولی همراه با پرلیت برای رقم ’سلوا‘ معرفی می­گردد.

نقش قارچ اندوفیتPirifomospora indica بر میزان گلدهی و پارامترهای رشدی ریشه گیاه توت‌فرنگی در کشت هیدروپونیک

دوره 32، شماره 2، تابستان 1397، صفحه 239-249

https://doi.org/10.22067/jhorts4.v32i2.56832

حمیدرضا رحمانی، ابراهیم محمدی گل تپه

چکیده کودهای زیستی، متشکل از ریزموجودات مفید، به عنوان جایگزین مناسبی برای کودهای شیمیایی در تولید محصولات گلخانه‌ای در سامانه‌های کشاورزی پایدار محسوب می‌گردند. در تحقیق حاضر تاثیر غلظت‌های 0(شاهد)، 80، 160، 250 و 330 اسپور در میلی‌لیتر قارچ اندوفیت P. indica بر میزان گلدهی و پارامترهای رشدی ریشه گیاه توت‌فرنگی (رقم گاویتا) تحت شرایط کشت هیدروپونیک در قالب طرح کاملا تصادف در 28 تکرار مورد بررسی قرار گرفت. قارچ P. indica در غلظت‌های مختلف بصورت روش تزریق پای بوته به گیاهان توت فرنگی تلقیح شد. میزان گلدهی‌ 8 ماه بعد از تلقیح برای تمام گلدان‌ها اندازه‌گیری شد. یک هفته پس از آخرین برداشت طول و وزن تر و خشک ریشه اندازه‌گیری گردید. نتایج نشان داد که بیشترین و کمترین میزان گلدهی، طول و وزن تر وخشک ریشه مربوط به تیمار 330 اسپور در میلی‌لیتر و شاهد به ترتیب با 37، 72 ، 71/76 و 52/75 درصد افزایش نسبت به شاهد می‌باشد و همچنین بین تیمارهای شاهد، 80 و 160 اسپور در میلی لیتر در مورد صفات مذکور اختلاف معنی‌داری مشاهده نشد در حالی که تیمارهای 330 و 250 اسپور در میلی‌لیتر با بقیه تیمارها در (01/0P≤) اختلاف معنی‌داری داشتند. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که غلظت‌های بالای قارچ P. indica می‌تواند باعث افزایش صفات مذکور و در نتیجه بر رشد و عملکرد گیاه تاثیر مثبت داشته باشد.

بررسی اثر اسیدسالیسیلیک، کیتوسان و زمان نگهداری بر برخی ویژگی‌های کمی و کیفی توت‌فرنگی رقم «سلوا» پس از برداشت

دوره 28، شماره 2، تابستان 1393، صفحه 167-176

https://doi.org/10.22067/jhorts4.v0i0.39346

محمدرضا اصغری، فرهاد اصغری

چکیده اثر اسیدسالیسیلیک در غلظت‌‌های صفر، 1 و 2 میلی‌مولار و کیتوسان در غلظت‌های صفر، 5/0 و 1 درصد بر عمر پس از برداشت و کیفیت میوه‌های توت فرنگی رقم’سلوا‘ پس از 7 و 14 روز نگهداری در سردخانه با دمای 5/0±۲ درجه سانتی‌گراد و رطوبت نسبی ۸۵ تا ۹۵ درصد مورد مطالعه قرار گرفت. پوسیدگی میوه‌ها، کیفیت ظاهری و بازارپسندی، مواد جامد محلول، میزان اسیدآسکوربیک و فعالیت آنتی‌اکسیدانی کل عصاره میوه پس از 7 و 14 روز مورد ارزیابی قرار گرفت. کیتوسان 1 درصد باعث کاهش پوسیدگی و حفظ کیفیت ظاهری و بازارپسندی میوه‌ها نسبت به میوه‌های شاهد گردید. اسیدسالیسیلیک در غلظت 1 میلی‌مولار در ترکیب با کیتوسان 1 درصد به صورت معنی‌داری باعث حفظ میزان مواد جامد محلول، میزان ویتامین C و فعالیت آنتی‌اکسیدانی کل گردید و تأثیر آن بر میزان فعالیت آنتی‌اکسیدانی در هفته اول نگهداری مؤثرتر بود. کاربرد اسید‌سالیسیلیک در هر دو غلظت 1 و 2 میلی‌مولار باعث حفظ اسیدیته کل گردید.