با همکاری انجمن علمی منظر ایران
کلیدواژه‌ها = گل مریم

بررسی عوامل مؤثر بر ماندگاری پس از برداشت گل شاخه‌ بریده مریم رقم مروارید پس از برداشت (Polianthes tuberosecv. Pearl)

دوره 28، شماره 3، پاییز 1393، صفحه 288-294

https://doi.org/10.22067/jhorts4.v0i0.42732

سمیه جزقاسمی، سید نجم الدین مرتضوی، محسن خدادادی

چکیده گل مریم یکی از گل های با ارزش شاخه‌ بریده و معطر است که در پس از برداشت ماندگاری بسیار کمی دارد. محققان علت نداشتن عمر انباری طولانی در این گل را استرس ناشی از کمبود کربوهیدرات ها و تنفس سریع گل آذین می دانند. در این پژوهش اثر فاکتورهای ساکارز، کلرید کلسیم، سولفات آلومینیوم و برش مجدد انتهای ساقه بر عوامل مؤثر در کاهش ماندگاری گل شاخه‌ بریده مریم رقم مروارید مورد بررسی قرار گرفت. این تحقیق در دو آزمایش جداگانه به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی اجرا شد. در آزمایش اول به تمامی واحدهای آزمایشی 100 پی پی ام سولفات آلومینیوم افزوده شد و تأثیر فاکتور ساکارز و کلرید کلسیم مورد بررسی قرار گرفت. در آزمایش دوم به تمامی تیمارها محلول مناسب حاصل از آزمایش اول (5/3 درصد ساکارز و 200 پی پی ام کلرید کلسیم ) اضافه گردید و تأثیر فاکتورهای سولفات آلومینیوم و برش مجدد انتهای ساقه مورد بررسی قرار گرفت. در طول اجرای آزمایش صفاتی مانند درصد ماندگاری، میزان کلروفیل a، b و کل و درصد محتوای نسبی آب اندازه‌گیری گردید. نتایج حاصل از آزمایش اول مشخص کرد، تیمار اثر متقابل 5/3 درصد ساکارز و 200 پی پی ام کلرید کلسیم تأثیر معنی داری در حفظ میزان کلروفیل a، b و کل، محتوای نسبی آب داشته و درصد ماندگاری را در مدت زمان 16 روز در حدود 88 درصد حفظ کرده است. نتایج حاصل از آزمایش دوم نشان داد که سومین عامل مهم کاهش ماندگاری گل های شاخه‌ بریده مریم حساسیت بالای این گل به انسداد آوندها می باشد و محلول محافظ حاصل از آزمایش اول همراه با 200 پی پی ام سولفات آلومینیوم و برش مجدد انتهای ساقه با فواصل زمانی 48 ساعت نقش مؤثری در افزایش ماندگاری گل شاخه‌ بریده مریم رقم مروارید داشت. در پایان می توان محلول محافظ حاوی 5/3 درصد ساکارز و 200 پی‌پی ام سولفات آلومینیوم و 200 پی‌پی ام کلرید کلسیم به‌‌همراه برش مجدد انتهای ساقه با فواصل زمانی 48 ساعت را برای رفع مشکلات پس از برداشت و افزایش ماندگاری گل شاخه‌ بریده مریم توصیه نمود.

اثر تیمار هیومیک‌اسید و نانوذرات نقره در افزایش عمر پس از برداشت گل شاخه بریده مریم رقم «سینگل»

دوره 28، شماره 2، تابستان 1393، صفحه 185-191

https://doi.org/10.22067/jhorts4.v0i0.39389

مجید امانی‌بِنی، عبداله حاتم زاده، علی نیکبخت، محمود قاسم نژاد، سارا نیکخواه‌بهرامی، سهراب داورپناه

چکیده یکی از گل‌های بریده مهم تجاری در دنیا گل مریم است که عمر نسبتاً کوتاه پس از برداشت از مشکلات اصلی آن به‌شمار می‌رود. برای این منظور، آزمایشی در قالب طرح فاکتوریل با به کارگیری پنج غلظت مختلف هیومیک‌اسید و هفت غلظت نانوذرات نقره بر گل مریم رقم ,سینگل، در محلول گلجای انجام گرفت. نتایج حاصل از آزمایش نشان داد که میزان کاهش وزن نمونه‌های تیمار شده با غلظت‌های 25، 50 و 75 میلی‌گرم در لیتر هیومیک‌اسید در روز سوم و ششم به‌طور معنی‌داری کمتر از سایر تیمار‌ها بوده است. هم‌چنین از نظر تأثیر هیومیک‌اسید روی عمر پس از برداشت و شاخص جذب آب غلظت‌های 25 و 50 میلی‌گرم در لیتر هیومیک‌اسید مناسب‌تر از سایرین بودند به نحوی که عمر پس از برداشت در تیمار 25 میلی‌گرم در لیتر تا 25/2 روز افزایش یافت. کاربرد نانو ذرات نقره با غلظت‌های 5/0 و 1 میلی‌گرم در لیتر نانو ذرات نقره منجر به افزایش عمر پس از برداشت، میزان جذب آب، وزن تر، پروتئین کل و کاهش میزان پراکسیداسیون لیپید نسبت به شاهد شد به‌طوری که عمر پس از برداشت در تیمار 1 میلی‌گرم در لیتر 87/2 روز افزایش نشان داد. بنابراین می‌توان بیان داشت که کاربرد هیومیک‌اسید و نانو ذرات نقره با غلظت‌های مناسب باعث بهبود خصوصیات مورفولوژیکی و فیزیولوژیکی شده و در نهایت ماندگاری گل بریده مریم را به‌طور مطلوبی افزایش خواهد داد.

اثر ازت و تراکم کاشت بر جذب عناصر غذایی و خصوصیات کمی و کیفی گل مریم رقم دابل (Polianthes tuberose L. 'Double')

دوره 27، شماره 1، بهار 1392، صفحه 59-66

https://doi.org/10.22067/jhorts4.v0i0.20791

محمد علی خلج، بهزاد ادریسی

چکیده گل مریم، یکی از مهمترین گلهای شاخه بریده در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری جهان بوده و دارای رتبه چهارم در میان گل‌های شاخه بریده و رتبه دوم بین گلهای پیازی کشور است. فاصله کاشت و مقدار مصرف نیتروژن از عوامل مهم برای بهبود رشد و کیفیت گل مریم هستند. جهت بررسی اثر فاصله کاشت و نیتروژن بر خصوصیات کمی و کیفی گل مریم، آزمایش مزرعه‌ای به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی (RCBD) با 3 تکرار انجام گردید. شش سطح نیتروژن به عنوان فاکتور اول (صفر، 50، 100، 150، 200 و 250 کیلوگرم در هکتار) با استفاده از نمک نیترات آمونیوم و چهار فاصله کاشت به عنوان فاکتور دوم (10×10، 15×15، 20×20 و 25×25 سانتی‌متر×سانتی‌متر) بود. نتایج نشان داد که فاصله کاشت (25×25 سانتی‌متر) اثر معنی‌داری بر ارتفاع ساقه گل دهنده، قطر ساقه، طول خوشه، قطر گلچه، طول عمر گلدانی گل و جذب عناصر غذایی نیتروژن، فسفر و پتاسیم توسط گیاه داشت. مصرف 200 کیلوگرم نیتروژن در هکتار، شاخص‌های رشد و عملکرد گل مریم مانند ارتفاع ساقه گل دهنده، طول خوشه، قطر ساقه و غلظت نیتروژن در گیاه را به طور معنی‌داری بهبود بخشید.