تاثیر اکسین و القاگر کیتوزان بر عملکرد و برخی صفات کمی و کیفی آلوئهورا (Aloe barbadensis Miller)
مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از 30 شهریور 1405
https://doi.org/10.22067/jhs.2026.98408.1508
مژده فرهمند، حمید دهقان زاده، حسین زینلی، شیوا دهقانزاده
چکیده به منظور ارزیابی اثرات متقابل تنظیم کننده اکسین و القاگر کیتوزان بر عملکرد و برخی صفات کمی و کیفی آلوئهورا، آزمایشی بصورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوکهای کامل تصادفی و با 4 تکرار در گلخانه مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی اصفهان انجام گرفت. فاکتورهای آزمایش شامل تنظیم کننده رشد گیاهی اکسین (NAA) (در غلظتهای صفر، 500، 1000، 1500 میلیگرم در لیتر) و کیتوزان (در غلظتهای صفر، 250، 500 و 1000 میلیگرم در لیتر) بودند. نتایج نشان داد افزایش غلظت اکسین تا 1000 میلیگرم در لیتر باعث افزایش طول گیاه، کلروفیل a و b و کاهش تعداد برگ در گیاه گردید. افزایش غلظت اکسین باعث کاهش تعداد برگ شد. این کاهش از 1000 به 1500 میلیگرم در لیتر معنیدار بود. همچنین افزایش غلظت کیتوزان تا 1000 میلیگرم در لیتر باعث افزایش معنیدار کلروفیل a، b، کارتنوئید و هیدرات کربن ژل گردید. بیشترین درصد ژل با کاربرد توام غلظت 1500 میلیگرم اکسین و 1000 میلیگرم کیتوزان و به میزان 4/46 درصد و بیشترین عملکرد گیاه و عملکرد ژل با کاربرد توام 1000 میلیگرم اکسین و 500 میلیگرم کیتوزان و به ترتیب به میزان 2/847 و 5/38 گرم به دست آمد. به طور کلی نتایج نشان داد کاربرد همزمان اکسین و کیتوزان با بهبود رشد، ظرفیت فتوسنتزی و ویژگیهای کیفی ژل، میتواند راهکاری مؤثر برای افزایش عملکرد برگ و کیفیت ژل آلوئهورا باشد. بنابراین میتوان با کاربرد توام 1500 میلیگرم اکسین و 1000 میلیگرم کیتوزان درصد ژل بالاتر و با کاربرد توام 1000 میلیگرم اکسین و 500 میلی گرم کیتوزان، عملکرد برگ و عملکرد ژل بالاتری را به دست آورد.
تأثیر سطوح مختلف ایندول بوتیریک اسید (IBA) و نفتالین استیک اسید (NAA) روی ریشهزایی قلمه ساقه گلابی
دوره 36، شماره 4، زمستان 1401، صفحه 747-761
https://doi.org/10.22067/jhs.2021.61925.0
بهزاد کاویانی، مریم جمالی، محمد رضا صفری مطلق، علیرضا اسلامی
چکیده گلابی یک درخت چوب سخت است که اغلب از بذر رشد میکند. تکثیر از طریق بذر زمانبر است و احتمال تغییرات ژنتیکی را افزایش میدهد. مناسبترین روش تکثیر گلابی، استفاده از قلمه ساقه می باشد که سخت ریشهزا است. در این پژوهش از غلظتهای 1000، 2000 و 4000 میلیگرم در لیتر ایندول بوتیریک اسید (IBA) و نفتالین استیک اسید (NAA) برای تسهیل ریشهزایی قلمه ساقه گلابی رقم ’بارتلت‘ استفاده شد. نتایج نشان داد که کمترین زمان (59 روز) تا شروع ریشهزایی قلمهها و بیشترین تعداد ریشه (16) در قلمههای تیمارشده با 1000 میلیگرم در لیتر NAA همراه با 2000 میلیگرم در لیتر IBA بهدست آمد. این تیمار به عنوان بهترین تیمار برای ریشهزایی قلمه ساقه گلابی پیشنهاد میشود. بالاترین درصد ریشهزایی (66/57 درصد) در قلمههای تیمارشده با 4000 میلیگرم در لیتر IBA بهدست آمد. بیشترین تعداد برگ (93/9) در قلمههای تیمارشده با 2000 میلیگرم NAA همراه با 4000 میلیگرم IBA مشاهده شد. در این پژوهش؛ حجم ریشه، طول ریشه، ارتفاع قلمه و وزن تر و وزن خشک قلمهها نیز اندازهگیری شد.
بهینهسازی شرایط کشت درونشیشهای پایه رویشی گلابی Pyrodwarf
دوره 32، شماره 2، تابستان 1397، صفحه 301-310
https://doi.org/10.22067/jhorts4.v32i2.67149
احمد شریفی، آزاده خادم، مریم مرادیان، سیده مهدیه خرازی
چکیده گلابی (Pyrus sativus) به عنوان یکی از مهمترین میوههای دانهدار شناخته شده است. کشت پایه رویشی پیرودوارف (pyrodwarf) بدلیل عملکرد مناسب در شرایط تنش، مقاومت در مقابل سرمای زمستانه و قابلیت رشد در محیط خاکهای قلیایی به عنوان راهکاری موثر به منظور افزایش بازدهی باغات گلابی شناخته شده است. از اینرو این تحقیق با هدف بهینهسازی شرایط ریزازدیادی پایه پیرودوارف در شرایط درونشیشهای انجام شد. به منظور پرآوری، ریزنمونههای گره از گیاهچههای استریل و یکنواخت تهیه و در محیط کشتهای پایه مختلف شامل محیط کشتهای MS، WPM، QL و QL تغییریافته در ترکیب با 5/0 میلیگرم در لیتر هورمون BA و 05/0 میلیگرم در لیتر هورمون IAA و یا IBA کشت شدند. به منظور بهینهسازی ریشهزایی نیز در مرحله اول از محیط کشتهای حاوی عناصر معدنی مختلف استفاده شده و در مرحله دوم اثر کاربرد هورمون اکسین و زغال فعال بر صفات ریشهزایی گیاهچهها مورد بررسی قرار گرفت. نتایج این آزمایش نشان داد که تعادل عناصر معدنی پرمصرف بر میزان باززایی گیاهچهها موثر است اما بر رشد گیاهچهها اثر معنیداری نداشت. طبق این نتایج، محیط کشت MS حاوی 5/0 میلیگرم در لیتر BA به همراه 05/0 میلیگرم در لیتر IBA به عنوان محیط کشت مناسب به منظور پرآوری گیاهچهها تعیین شد. علاوه بر این در بین تیمارهای ریشهزایی، کاربرد هورمون IAA با غلظت 1 میلیگرم در لیتر و یا زغال فعال به میزان 1 گرم در لیتر در محیط کشت ½ MS از لحاظ صفات مورد بررسی به عنوان محیط کشت مناسب ریشهزایی مشخص شد. بطور کلی نتایج این تحقیق نشان داد که عناصر پرمصرف و حضور هورمون اکسین بیشترین تاثیر را به ترتیب در طی مراحل پرآوری و ریشهزایی گیاهچههای پیردوارف در شرایط درون شیشهای داشتند.
اثر رقم و تیمار تنظیم کننده رشد گیاهی بر باززایی درون شیشهای لیلیوم با استفاده از ریزنمونههای TCL
دوره 31، شماره 3، پاییز 1396، صفحه 555-564
https://doi.org/10.22067/jhorts4.v31i3.55475
احمد شریفی، فاطمه کیخا آخر، محبوبه یزدی، عبدالرضا باقری
چکیده لیلیوم به عنوان چهارمین گل شاخه بریده دنیا مطرح است و روش کشت بافت، روش مناسبی را برای تکثیر این گیاه زینتی فراهم کرده است. در این پژوهش به منظور بررسی عوامل مؤثر بر باززایی لیلیوم از پیازکهای تولید شده در شرایط درون شیشهای دو آزمایش جداگانه انجام گرفت. در مرحله اول، اثر ریزنمونههای با لایه سلولی نازک (TCL) با ضخامتهای 1، 3 و 5 میلیمتر در محیط کشت پایه موراشیگ و اسکوگ (MS) حاوی ترکیبهای تنظیم کننده رشد گیاهی BA، 2ip و Kin با غلظت 1 میلیگرم در لیتر در ترکیب با 5/0 میلیگرم در لیتر NAA بررسی شد. نتایج این آزمایش نشان داد که در هر سه تیمارتنظیم کننده رشد گیاهی، بیشترین میزان اندام زایی در ریزنمونههایی با ضخامت 3 میلیمتر بدست آمد. در واقع نتایج برهمکنش اندازه ریزنمونه با تنظیم کننده رشد گیاهی موجود در محیط کشت نشان داد درصد باززایی در ریزنمونههای با ضخامت 3 میلیمتر بهتر افزایش داشته است. بیشترین تعداد برگ و وزن خشک گیاهچهها در محیط کشت حاوی BA مشاهده شد که نسبت به سایر تیمارها تفاوت معنیداری داشت. در آزمایش دوم به منظور بررسی اثر رقم و نوع تنظیم کننده رشد گیاهی سیتوکینین، ریزنمونههای TCL ارقام Robina، Donato، Nymph، Lessoto و Roxana با ضخامت 3 میلیمتر در محیط کشت MS حاوی ترکیبات تنظیم کننده رشد گیاهی مختلف (BA، Kin، 2ip و TDZ) با غلظت 1 میلیگرم در لیتر در ترکیب با 5/0 میلیگرم در لیتر NAA کشت شدند. نتایج نشان داد که رقم به عنوان یکی از عوامل تأثیرگذار بر اندام زایی بود. بیشترین تعداد ریشه، وزن خشک، تعداد پیازک و طول گیاهچه در رقم Roxanaمشاهده شد. بررسی درصد باززایی و شاخهزایی در ریزنمونهها نشان داد که ارقام و هورمونهای مختلف بر میزان باززایی و ریشهزایی مؤثر بوده و رقم Nymph در حضور TDZ نسبت به سایر ارقام و تنظیم کننده های رشد گیاهی کمترین باززایی و ریشهزایی را نشان داد. همچنین مقایسه وزن خشک در تیمارهای مختلف نشان داد که وزن خشک گیاهچههای رقم Roxana بطور معنیداری نسبت به سایر تیمارها افزایش یافته بود.
اثر اسید ایندول بوتیریک و بستر کشت بر ریشه زایی قلمه های دو هیبرید جدید انتخابی هلو×بادام
دوره 29، شماره 2، تابستان 1394، صفحه 176-184
https://doi.org/10.22067/jhorts4.v0i0.27561
غلامحسین داوری نژاد، علی اکبر شکوهیان، علی تهرانی فر
چکیده بهمنظور بررسی اثر غلظت های مختلف ایندول بوتیریک اسید و نوع بستر کشت، بر ریشه زایی قلمه های چوب سخت دو پایه از دورگه های طبیعی بادام و همگروه جی. اف 677 (شاهد)، آزمایشی در فضای زیر پوشش پلاستیکی همراه با سامانه پا گرما در گلخانه های گروه علوم باغبانی دانشگاه فردوسی مشهد اجرا شد. در این بررسی اثر چهار سطح ایندول بوتریک اسید (صفر، سه هزار، شش هزار و نه هزارمیلی گرم بر لیتر) در سه بستر پرلایت، کوکوپیت و ترکیبی از این دو (دو قسمت پرلایت و یک قسمت کوکوپیت) بر ریشه زایی قلمه های پایه شاهد و دو هیبرید جدید انتخابی هلو × بادام، به صورت کرت دوبار خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار اجرا شد. نتایج نشان داد، از لحاظ درصد قلمه های ریشه دار شده و تعداد ریشه در هر قلمه و طول ریشه بین غلظت های مختلف ایندول بوتریک اسید، بسترهای کشت و پایه های بکاربرده شده درسطح احتمال یک درصد با شاهد تفاوت معنی داری وجود داشت. بیشترین درصد قلمه های ریشه دار شده و تعداد ریشه و طول ریشه از غلظت 3000 میلی گرم در لیتر ایندول بوتریک اسید و بستر پر لایت و پایه شاهد بدست آمد. در صفات مذکور اثر متقابل پایه× غلظت و بستر نیز در سطح یک درصد تفاوت را نشان داد. پایه شاهد در محیط پرلایت و غلظت 3000 میلیگرم در لیتر ایندول بوتیریک اسید بهترین نتیجه را داشت. همچنین حجم ریشه در سطح احتمال پنج درصد تحت تاثیر غلظت هورمون بوده است که بالاترین حجم از غلظت3000 میلیگرم در لیتر حاصل شد.
