تاثیر مواد ضد یخ در شرایط باغی بر مواد بیوشیمیایی موثر در مقاومت به سرمای انگور
دوره 32، شماره 1، بهار 1397، صفحه 159-170
https://doi.org/10.22067/jhorts4.v32i1.64047
شکراله حاجیوند، میترا رحمتی
چکیده به منظور بررسی امکان افزایش مقاومت به سرمای بهاره درخت انگور از طریق مواد ضد یخ در شرایط باغی، آزمایشی در ﻗﺎﻟﺐ ﻃﺮح بلوکهای ﮐﺎﻣل ﺗﺼﺎدﻓﯽ در مرکز تحقیقات شهرستان تاکستان در استان قزوین در دو سال 91 و92 اجرا شد. محلول پاشی با 4 ماده ضد یخ شامل سالیسیلیک اسید، تیوفر، کراپ اید، بایوبلوم و آب مقطر به عنوان تیمار شاهد در 4 مرحله فنولوژیکی از جمله پاییز پیش از به خواب رفتن گیاه، در زمان متورم شدن جوانهها، مصادف با شروع خوشهدهی و در زمان خوشهدهی کامل روی سه درخت انگور بی دانه قرمز در هر کرت آزمایشی انجام شد. خصوصیات کمی و کیفی مانند وزن خوشه، عملکرد محصول و میزان مواد جامد محلول، خصوصیات بیوشیمیایی برگ انگور مانند میزان اسمولیتهای پرولین و بتائین گلایسین و وضعیت آنزیمهای شاخص مقاومت به سرما از جمله گایاکول پراکسیداز (GPX)، آسکوربات پراکسیداز (APX) و کاتالاز (CAT) اندازهگیری و مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. نتایج نشانداد که استفاده از مواد ضد یخ نامبرده به طور متوسط میزان مواد جامد محلول، وزن خوشه و عملکرد درخت انگور را بطور متوسط به ترتیب تا 22، 17 و 26 درصد افزایش داد که از این نظر بایوبلوم تاثیر بیشتری داشت. کاهش به طور متوسط 2 درجه دمای هوا طی مراحل ریزش برگ و رکود انگور (آبانماه تا دیماه) سال 92 نسبت به سال قبل از آن منجر به افزایش معنیدار میزان اسمولیتها و فعالیت آنزیمهای شاخص مقاومت به سرما شد. همچنین مواد ضد یخ موجب افزایش معنیدار میزان اسمولیتها و فعالیت آنزیمهای شاخص مقاومت به سرما نسبت به تیمار شاهد شدند. به طوریکه بیشترین میزان این اسمولیتها و میزان فعالیت این آنزیم ها به ترتیب مربوط به تیمارهای سالسیلیک اسید، تیوفر، کراپ آید و بایوبلوم بوده و کمترین آن در تیمار شاهد اندازه گیری شد. این نتایج نشان می دهد که ضد یخ های تجاری مورد بررسی می توانند نه تنها برای افزایش مقاومت گیاه به سرما در تاکستان مورد استفاده قرار بگیرند، بلکه اندازه خوشه و کیفیت انگور را نیز بهبود میدهند.
اثر اسانس های گیاهی آویشن و مرزه بر کیفیت و عمر گل جایی گل بریده نرگس رقم ’شهلا‘ (Narcissus tazetta L. cv. Shahla)
دوره 30، شماره 3، پاییز 1395، صفحه 574-580
https://doi.org/10.22067/jhorts4.v30i3.50097
ایمان بنی نعیم، داود صمصام پور
چکیده این مطالعه به منظور بررسی اثر اسانس های گیاهی آویشن و مرزه بر کیفیت و عمر گل جایی گل بریده نرگس، در قالب طرح کاملأ تصادفی در سه تکرار انجام شد. تیمارها شامل: شاهد (آب مقطر)، اسانس مرزه در دو سطح 50 و 100 پی پی ام و اسانس آویشن در دو سطح 100 و 200 پی پی ام بود. دمای آزمایشگاه 2±20 درجه سانتی گراد و رطوبت نسبی آن 5±70 درصد بود. صفات مورد ارزیابی شامل: وزن تر گل، میزان جذب محلول نگهدارنده، پژمردگی گل، میزان فعالیت آنزیم آسکوربات پراکسیداز و عمر گل جایی می باشند. تجزیه و تحلیل داده ها توسط نرم افزار SASو مقایسه میانگین ها توسط آزمون LSD در سطح احتمال 5 درصد انجام شد. نمودارها و جدول ها با استفاده از نرم افزار Excel ترسیم گردید. نتایج حاصل نشان داد که تیمار 50 پی پی ام مرزه سبب بهبود جذب محلول و عمر گل جایی گل ها و کاهش فعالیت آنزیم آسکوربات پراکسیداز شد. در مقابل، تیمار 200 پی پی ام آویشن با صدمه به ساقه گل سبب کاهش کیفیت و عمر گل جایی شد. نتیجه گیری کلی این که تیمار اسانس مرزه در غلظت 50 پی پی ام نسبت به اسانس آویشن عمر گل جایی گل های نرگس را بیشتر افزایش داد و به نظر می رسد برای استفاده های تجاری مناسب تر می باشد.
