علوم باغبانی

چکیده اطلاعات در مورد اثر سمیت فلزات سنگین بر تغییرات فیزیولوژی و بیوتکنولوژی کاهو محدود است. به این منظور آزمایش به صورت طرح کاملاً تصادفی با 7 تکرار جهت بررسی اثرات کادمیم بر تغییرات فیزیولوژی کاهو انجام شد. کادمیم با 3 غلظت صفر، 2 و 4 میلی‌گرم در لیتر به محلول غذایی در کشت هیدروپونیک اضافه شد. نتایج این آزمایش نشان داد که ایجاد تنش کادمیم و افزایش غلظت آن با افزایش فعالیت آنتی-اکسیدان‌ها (پرکسیداز و سوپر اکسید دیسموتاز) و پرولین همراه است. کادمیم در بافت گیاه تجمع یافته و وزن تر و اسید ارگانیک گیاه را کاهش می‌دهد. به طور متوسط غلظت‌های 2 و 4 میلی‌گرم در لیتر کادمیم به ترتیب پرکسیداز را 8 و53 درصد افزایش داد و فعالیت سوپر اکسید دیسموتاز را 66 و 106 درصد و غلظت پرولین را 39 و 119 درصد بالا برد در صورتی که پروتئین کل گیاه را 25 و 5 درصد نسبت به شاهد کاهش می‌دهد. اثرات سمی افزایش کادمیم با گذشت زمان بر روی کلروفیل و فتوسنتز متفاوت بود و فتوسنتز بیشتر از کلروفیل با گذشت زمان تحت تنش کادمیم کاهش یافت.

چکیده پسته تازه در طول دوره برداشت و پس از برداشت، دستخوش تغییرات فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی می‎شود و در نتیجه عمر انباری کوتاهی دارد. هدف از انجام این پژوهش بررسی تاثیر نوع بسته‎بندی و پوشش‎دهی بر حفظ کیفیت و افزایش ماندگاری پسته تازه بود. برای این منظور در دو آزمایش جداگانه، دانه‎های پسته در آزمایش اول با غلظت‎های متفاوت ژل آلوئه ورا (0 (شاهد)، 25، 33 و 50 %) و نانوسید با غلظت‎های 80 و 100 میلی‎گرم در لیتر غوطه‎ور و در دمای C°2±4 برای مدت 40 روز قرار گرفتند. همچنین در بررسی مقایسه فیلم‎های تولید شده از طریق فن آوری نانو با پلاستیک معمولی (نایلون)، دانه‎های پسته در آزمایش دوم بسته‎بندی و در شرایط مذکور انبار شدند. کاهش وزن، کیفیت ظاهری و بازارپسندی پسته‎ها به فاصله هر 5 روز یکبار اندازه گیری شد و میزان چربی و کربوهیدرات های قابل حل در پایان دوره نگهداری محاسبه شد. نتایج نشان داد که فیلم‎های نانو در مقایسه با شاهد، به طور معنی داری(p≤0.01) در کنترل کاهش وزن و حفظ خصوصیات ظاهری پسته‎های تازه مؤثر بود. همچنین میزان کاهش وزن و قهوه‎ای ‎شدن پسته‎های تازه در تیمارهای ژل آلوئه ورا نسبت به شاهد کاهش یافت و بهترین نتیجه (کربوهیدرات قابل حل و کیفیت ظاهری بالا) در تیمار ژل آلوئه ورا 25% در مقایسه با کنترل به دست آمد.

چکیده تولید خربزه از طریق کشت نشا می تواند باعث پیش رسی محصول، صرفه‌جویی در مصرف بذر، کنترل آفات و بیماری‌ها و کاهش خطرات سرمازدگی را به دنبال داشته باشد. به منظور بررسی اثرات بسترها کشت و رقم بر خصوصیات نشای خربزه آزمایشی به صورت فاکتوریل (2×6) در غالب طرح کاملا تصادفی با 10 تکرار در گلخانه دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی در سال 1389 انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل دو رقم خربزه تجاری به نام زرد ایوانکی و خاتونی و نیز بسترهای کشت شامل: بستر1: پیت 50 درصد،کوکوپیت 25 درصد، ماسه 25 درصد، بستر2: پیت 50 درصد،کوکوپیت 25 درصد، ورمی کمپوست 25 درصد، بستر3: پیت 50 درصد، کوکوپیت 25 درصد، پرلایت 25 درصد، بستر4: کوکوپیت 50 درصد، پیت 25 درصد، ماسه 25 درصد، بستر5: کوکوپیت 50 درصد، پیت 25 درصد، ورمی کمپوست 25 درصد، بستر6: کوکوپیت 50 درصد، پیت 25 درصد، پرلایت 25 درصد بودند. نتایج حاصل از این آزمایش نشان داد که بستر دوم (پیت 50 درصد،کوکوپیت 25 درصد، ورمی‌کمپوست 25 درصد) و بستر پنجم (کوکوپیت 50 درصد، پیت 25 درصد، ورمی کمپوست 25 درصد) در کلیه صفات (سطح برگ، قطر ساقه نشا، ارتفاع نشا، وزن تر و خشک اندام هوایی، وزن تر و خشک ریشه) دارای تاثیر بهتری بوده و باعث بهبود کیفیت نشا گردیدند. در نتیجه می‌توان این دو بستر را برای تولید نشای خربزه توصیه نمود. بین دو رقم زرد ایوانکی و خاتونی تفاوت معنی‌داری ملاحظه نشد. اثر متقابل رقم و بستر نیز در هیچ یک از صفات معنی‌دار نگردید.

چکیده دو آزمایش جداگانه، با هدف بررسی تاثیر ورمی کمپوست و عصاره آبی حاصل از آن بر صفات مربوط به جوانه‌زنی و رشد رویشی ارقام موبیل و سوپراوربینای ‌گوجه فرنگی انجام شد. در آزمایش اول عصاره ورمی کمپوست با ‌غلظت های 5/0، 1، 5/1، 2، 5/2، 5، 5/7، 10 و100 درصد (حجمی-حجمی) به همراه شاهد (آب مقطر) بر جوانه زنی دو رقم گوجه فرنگی مورد بررسی قرار گرفت. تعداد بذرهای جوانه زده در هر روز شمارش شد و برداشت از نمونه‌ها پس از یک هفته صورت گرفت. سپس درصد و سرعت ‌جوانه زنی، طول و وزن خشک ساقه‌چه و ریشه‌چه تعیین شدند. در آزمایش دوم نسبت‌های حجمی مختلف ورمی کمپوست: ماسه (شامل: 100:0؛ 90:10؛ 80:20؛ 60:40؛ 40:60؛ 20:80 و 100: 0)، بر رشد گیاهچه ای ارقام گوجه فرنگی مورد بررسی قرار گرفت. بذرها در گلدان‌های پلاستیکی کاشته و نمونه برداری از گیاهچه‌ها 22 روز پس از کاشت انجام شد. هر دو آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تکرار انجام شد. نتایج حاصل از آزمایش‌ها نشان داد که عصاره ورمی کمپوست نتوانست رشد رویشی ارقام موبیل و سوپراوربینای گوجه فرنگی را بهبود بخشد، اما کاربرد نسبت‌های حجمی ورمی کمپوست، تاثیر معنی‌داری بر ارتفاع گیاه، سطح و وزن خشک برگ، وزن خشک ساقه، سطح، قطر و وزن خشک ریشه‌ها و میزان عناصر پتاسیم، کلسیم و فسفر برگ گوجه فرنگی داشت. نتایج مؤید این بود که کاربرد نسبت‌های پایین ورمی کمپوست، اثرات بیشتری بر رشد گیاهچه‌های گوجه‌فرنگی دارد، به طوری که بیشترین تاثیر ورمی کمپوست در نسبت‌های 20 و 40 درصد ورمی کمپوست به ترتیب برای ارقام سوپراوربینا و موبیل ثبت شد. در این آزمایش نسبت‌های بالای ورمی کمپوست تاثیر منفی بر رشد گیاچه‌های گوجه فرنگی داشت.

چکیده با توجه به اینکه جوانه‌زنی بذر گواوا (Psidium guajava) ضعیف و کند می‌باشد، در این آزمایش اثرات روش استخراج بذر و روش‌های خراش‌دهی بر جوانه‌زنی بذر و رشد گیاهچه گواوا رقم الله آباد سفیدا مورد بررسی قرار گرفت. در آزمایش اول برای بررسی اثر استخراج بذر گواوا با استفاده از اسید سولفوریک غلیظ 95% (نسبت‌های اسید سولفوریک به بذر شامل: 1:5، 2:5 و 3:5) و یا استخراج دستی بذر (شاهد) بر جوانه‌زنی بذر انجام گردید. بهترین روش استخراج بذر خیساندن بذر در اسید سولفوریک غلیظ (نسبت اسید سولفوریک به بذر 1:5) بود. این بذور بیشترین درصد جوانه‌زنی (70% ) و وزن خشک ریشه چه (340 میلی‌گرم) را داشتند. در آزمایش دوم، خراش‌دهی بذر با اسید سولفوریک غلیظ(H2SO4 ) با خراش‌دهی توسط اسید کلریدریک غلیظ(HCl) مورد مقایسه قرار گرفت. نتایج نشان دادند جوانه‌زنی بذر و رشد گیاهچه در تیمار خراش‌دهی با اسید کلریدریک (به مدت 10 یا 15 دقیقه) افزایش یافت. به نظر می‌رسد تاخیر در جوانه‌زنی بذر گواوا (Psidium guajava) به میزان زیادی با سفتی پوسته بذر و رکود فیزیکی در ارتباط می‌باشد.

چکیده با توجه به طرح استمرار تولید پیاز در نیمه دوم سال در مناطق نیمه‌گرمسیر و به منظور تعیین مناسب‌ترین مقدار و نحوه استفاده از کود اوره برای دستیابی به حداکثر عملکرد که در عین حال دارای حداقل تجمع نیترات در پیاز(Allium cepa L.) باشد، اثرات هفت سطح کودی (0، 90، 180، 270، 360، 450، 540 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار) و سه دوره مصرف (2، 3 و 4 بار تقسیط سطوح کودی) در آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار در شهرستان جیرفت مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان دادند که با افزایش مصرف نیتروژن طول برگ و ضخامت طوقه افزایش و درصد ماده خشک کاهش می‌یابد. مقدار کود تاثیر بسیار معنی‌داری بر عملکرد و طول و قطر پیاز نیز داشت. بیشترین عملکرد و طول و قطر پیاز با مصرف270 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار حاصل و مصرف مقادیر بیشتر کود از عملکرد و طول و قطر پیاز‌ها کاست. میزان نیترات پیاز‌ها به شدت تحت تاثیر مقدار کود قرار گرفت و بالاترین غلظت نیترات به مقدار8/126 میلی‌گرم در کیلوگرم وزن تر از مصرف بیشترین مقدار کود نیتروژن حاصل شد. نیترات و درصد ماده خشک تحت تاثیر دوره تقسیط مصرف کود قرار گرفتند. با توجه به نتایج این آزمایش در صورتی که عملکرد و میزان نیترات پیاز مورد نظر باشند، تیمارهای بیش از 180 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار در این منطقه و اراضی مشابه توصیه نمی‌شود.

چکیده به منظور بررسی تأثیر غلظت‌های مختلف محلول ورمی واش بر صفات مورفولوژیک، درصد و عملکرد اسانس گیاه دارویی بادرنجبویه (Melissa officinalis L.) این آزمایش به صورت طرح بلوک‌های کامل تصادفی با 4 تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد انجام شد. تیمارها شامل چهار غلظت مختلف محلول ورمی واش (0، 3000، 6000 و 12000 پی‌پی‌ام) بودند. در مرحله گلدهی صفات مورفولوژیک گیاه شامل ارتفاع بوته، تعداد گره و فاصله میان‌گره‌ها و همچنین وزن تر بوته، سطح برگ، وزن خشک بوته، درصد و عملکرد اسانس اندازه‌گیری شد. نتایج به دست آمده نشان داد که تیمارها بر روی صفاتی مانند ارتفاع بوته، تعداد گره، فاصله میانگره‌ها، سطح برگ، وزن خشک بوته و عملکرد اسانس معنی‌دار بودند. بیشترین مقدار ارتفاع (91/84 سانتی‌متر)، تعداد گره (20/23)، سطح برگ (52/8853 سانتی‌متر مربع) و وزن خشک بوته (31/174 گرم بر بوته) مربوط به تیمار 3000 پی‌پی‌ام و بیشترین فاصله میان‌گره (02/7 سانتی‌متر) و عملکرد اسانس (6 گرم بر متر مربع) مربوط به تیمار 12000 پی‌پی‌ام بود. تیمار 3000 پی‌پی‌ام، به عنوان بهترین تیمار شناخته شد که حاکی از فعال بودن تنظیم کننده‌های رشد در غلظت‌های کم و در شرایط دسترسی کامل به عناصر غذایی در محلول ورمی واش می‌باشد.

چکیده ضایعات پس از برداشت عامل محدودکننده دوره انبارداری بسیاری از میوه‌ها و سبزیجات از جمله مرکبات می‌باشد. در این تحقیق یک روز پس از برداشت، پرتقال خونی رقم سانگین تحت چهار تیمار مختلف شامل: آب گرم (در دمای 55 درجه به مدت 3 دقیقه)، بخار (100 درجه با روش flushing (شستشو با جریان سریع بخار) در زمان 30 ثانیه) و اسپری کردن میوه‌ها با اسانس آویشن 2 درصد با سورفاکتانت و نمونه شاهد قرار گرفت. میوه‌های هر تیمار در جعبه گذاشته شد و سپس به مدت 2 ماه در سردخانه با دمای 8 درجه سانتی‌گراد و با رطوبت نسبی 5±85 درصد و همچنین یک هفته به منظور تطبیق با شرایط بازار در دمای محیط نگهداری شد. نتایج آنالیز داده‌ها نشان داد که نوع تیمار اثر معنی‌داری روی پارامترهای کیفی اسیدیته، موادجامد محلول، اندیس رسیدگی و ارزیابی حسی نداشت و نیز در بین تیمارها، تیمار بخاردهی بیشترین تأثیر را در جلوگیری از کاهش وزن طی دوره انبارداری داشته است.

چکیده بادام از جنس Prunus و از خانواده Rosaceae است که خویشاوندی نزدیکی با گونه‌های مختلف میوه‌های هسته‌دار دارد. یکی از مهم‌ترین دلایل طولانی بودن دوره‌ی جوانه‌زنی بذور جنس Prunus بدلیل وجود خواب مرکب در این بذور است، به صورتی که پوسته‌ی خارجی بذور عامل خواب فیزیکی و خواب جنین بذر عامل خواب فیزیولوژیکی بذر است. سرمادهی مرطوب بذور و تیمار با هورمون‌های مختلف برای از بین بردن خواب فیزیولوژیکی در بذور جنس Prunus مورد استفاده قرار می‌گیرد. به منظور از بین بردن خواب فیزیکی بذور نیز از روش‌هایی مانند حذف پوسته‌ی خارجی و یا خراش‌دهی پوسته بذر استفاده می‌شود. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر تیمار‌های خراش‌دهی پوسته بذر و عدم خراش‌دهی پوسته بذر و همچنین هورمون اسید جیبرلیک (در 4 سطح 0، 150، 300 و 450 میلی‌گرم در لیتر) بر درصد و سرعت جوانه‌زنی در 4 گونه بادام (شامل 3 گونه وحشی ارژن، بادامک و تنگرس و 1 گونه بادام اهلی تلخ) در قالب طرح فاکتوریل با طرح پایه‌ی کاملاً تصادفی و 3 تکرار انجام پذیرفت. حذف پوسته بذر باعث افزایش معنی‌دار درصد و سرعت جوانه‌زنی در تمامی گونه‌ها گردید، به طور کلی تیمار بذور با محلول 300 میلی‌گرم در لیتر اسید جیبرلیک نیز باعث افزایش معنی‌دار درصد و سرعت جوانه‌زنی بذور نسبت به تیمار شاهد گردید، اما با توجه به عمق خواب بذور در هر گونه پاسخ‌دهی هر یک از گونه‌ها به سطوح هورمونی متفاوت بود. با توجه به نتایج بدست آمده، میزان جوانه‌زنی بذر در ژنوتیپ‌های مختلف بسیار متفاوت است.

چکیده در این تحقیق به منظور بررسی تنوع بیوشیمیایی عصاره 25 جمعیت نعنای خوراکی، آزمایشی بر پایه طرح کاملا تصادفی با 25 تیمار (جمعیت‌ها) و 3 تکرار به صورت گلدانی در شرایط طبیعی، به اجرا درآمد. بدین منظور، درون هر گلدان 3 عدد استولون به طول 5 سانتی‌متر انتخاب و کشت گردید. در مرحله گلدهی کامل، بوته‌های مربوط به هر تیمار برداشت شدند و مهم‌ترین صفات بیوشیمیایی عصاره شامل: میزان کلروفیل (b,a و کل)، کاروتنوئید، فلاون و فلاونول، فلاونوئید کل، میزان ترکیبات فنلی کل، میزان فعالیت آنتی‌اکسیدانی و میزان کربوهیدرات اندازه‌گیری شد. همچنین جمعیت‌ها از نظر صفات فوق مورد تجزیه خوشه‌ای قرار گرفتند و همبستگی بین صفات بیوشیمیایی عصاره در این جمعیت‌ها مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان دهنده تفاوت معنی‌دار بین جمعیت‌ها از نظر خصوصیات بیوشیمیایی اندازه‌گیری شده بود. بیشترین و کمترین میزان محتوای کلروفیل کل (77/35 و 5/10 میلی‌گرم بر گرم نمونه تر) به ترتیب مربوط به تیمارهای فارس (منطقه خفر 2) و مازندران (منطقه نور) بود. در بین جمعیت‌های مورد مطالعه، تیمارهای اصفهان 2، مازندران- قائمشهر، مازندران- نور و یاسوج از نظر صفات ارزشمند بیوشیمیایی عصاره (فعالیت آنتی‌اکسیدانی، ترکیبات فنلی، فلاونوئید کل و میزان کربوهیدرات) برتر بودند. همچنین برخی از جمعیت‌های مربوط به استان فارس از نظر رنگیزه‌های کاروتنوئید و محتوای کلروفیل نسب به سایر جمعیت‌ها دارای برتری بودند. همچنین بین فعالیت آنتی‌اکسیدانی، میزان ترکیبات فنلی، میزان فلاونوئید کل همبستگی مثبتی وجود داشت.

چکیده گل آهار در فضای سبز کاربرد زیادی دارد، اما مناسب نبودن شرایط تولید و تغذیه در برخی موارد باعث کاهش کمیت و کیفیت گل ها می شود. کنترل شرایط رشد از لحاظ تغذیه و کاربرد تنظیم کننده‌های بررسی اثرات کلریدکلسیم، هورمون های جیبرلین و بنزیل آدنین برخصوصیات کمی، کیفی و طول عمر گل آهار رشد به منظور بهبود کمیت و کیفیت گل، از اهمیت زیادی برخوردار است. مورفولوژی گیاه و طول عمر گل ها از جمله شاخص‌هایی است که برای ارزیابی کیفیت گل استفاده می شود. کاربرد روش هایی که بتواند عمر گل را افزایش دهد، حائز اهمیت است. به منظور بررسی اثرات کلرید‌کلسیم، جیبرلین و بنزیل‌آدنین بر روی خصوصیات‌ کمی و کیفی گل ‌آهار پژوهشی در سال 1389 آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه شهرکرد انجام شد. تیمارها شامل کلرید کلسیم (0، 5/0 و 1 گرم در لیتر)، اسید جیبرلیک (0، 75 و 150 میلی گرم در لیتر) و بنزیل آدنین (0، 75 و 150 میلی گرم در لیتر) در دو مرحله به فواصل ده روز به صورت محلول‌پاشی روی اندام هوایی گیاه اعمال شد. نتایج نشان داد که کلریدکلسیم باعث افزایش قطر ساقه، تعداد ساقه جانبی، تعداد گل و عمر گل در انبار گردید. جیبرلین در این آزمایش باعث کاهش قطر گل، قطر ساقه، تعداد ساقه جانبی و تعداد گل شد. همچنین جیبرلین فاصله زمانی بین انتقال نشاء تا آغاز گل دهی را کاهش داد و باعث افزایش عمر گل روی بوته و شرایط انبار گردید. در این آزمایش بنزیل آدنین باعث بالا بردن کیفیت گیاه شد و بر تمامی صفات به جز طول دوره گل دهی اثر معنی داری داشت.

چکیده به منظور بررسی تأثیر سطوح مختلف نیتروژن و مس بر عملکرد و غلظت عناصر غذایی و نیترات سر کلم بروکلی یک آزمایش فاکتوریل شامل سطوح مختلف نیتروژن (صفر، 100، 200، 300 و 400 کیلوگرم در هکتار از منبع سولفات آمونیوم) و مس (صفر، 5/2 و 5 کیلوگرم در هکتار از منبع سولفات مس) در سه تکرار در گلخانه دانشگاه زنجان در بهار 1389 به اجرا در آمد. نتایج نشان داد که افزایش مصرف نیتروژن و مس تا حد مشخصی باعث افزایش عملکرد سر کلم بروکلی می‌شوند. بیشترین میزان عملکرد سر کلم بروکلی از مصرف 300 کیلوگرم نیتروژن و 5/2 کیلوگرم مس در هکتار بدست آمد. بیشترین غلظت نیتروژن سر در تیمار 400 کیلوگرم نیتروژن و 5/2 کیلوگرم مس در هکتار اندازه گیری شد. بیشترین غلظت نیترات سر در تیمار 300 کیلوگرم نیتروژن و بدون مصرف مس بدست آمد. افزایش در سطوح مس مصرفی نیز منجر به کاهش غلظت نیترات سر در کلم بروکلی شد. بیشترین غلظت پتاسیم و کلسیم سر کلم بروکلی نیز از مصرف 300 کیلوگرم نیتروژن و 5/2 کیلوگرم مس در هکتار بدست آمد. نتایج نشان داد که مصرف نیتروژن و مس در حد بهینه عملکرد و غلظت عناصر غذایی سر کلم بروکلی را افزایش می دهد.

چکیده یکی از مشکلات مهم در مناطق خشک کمبود آب است. به منظور بررسی اثر سایکوسل بر جنبههای مختلف رشد دو رقم زیتون (ماری و میشن) در شرایط تنش خشکی، آزمایش گلخانه‌ای با سه فاکتور شامل سه سطح سایکوسل (صفر، 500 و 1000 میلی‌گرم در لیتر)، سه سطح تنش خشکی (آبیاری نهال‌ها با فواصل 5 ، 10 و 15 روز یکبار) و دو رقم زیتون (ماری و میشن) به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار و در مدت چهار ماه انجام شد. نتایج نشان داد که تیمارهای سایکوسل موجب کاهش ارتفاع نهال، افزایش طول ریشه و تعداد شاخههای جانبی در مقایسه با شاهد شده اما تأثیر معنی‌داری بر قطر ساقه، تعداد برگ، طول شاخههای جانبی، وزن تر ساقه و ریشه، کلروفیل b و محتوای کاروتنوئید نداشتند. تیمار غلظت بالای سایکوسل (1000 میلیگرم در لیتر) موجب افزایش وزن تر برگ و کلروفیل aنسبت به شاهد شد. همچنین نتایج نشان داد که افزایش سطوح خشکی موجب کاهش ارتفاع نهال، قطر ساقه، تعداد برگ، تعداد و طول شاخههای جانبی، طول ریشه، وزن تر برگ، وزن تر ساقه و ریشه، افزایش کلروفیل a، کلروفیل b و محتوای کاروتنوئید در هر دو رقم شد. از نظر صفات مورد مطالعه، رقم میشن نسبت به رقم ماری مقاومت بیشتری به خشکی نشان داد. به طور کلی نتایج نشان داد که استفاده از سایکوسل میتواند برخی از اثرات منفی ناشی از تنش خشکی در ارقام زیتون ماری و میشن را تعدیل کند.

چکیده برای بررسی تأثیر بسترهای مختلف کاشت بر جذب عناصر غذایی، خصوصیات رشد و عملکرد گل ژربرا، آزمایشی به صورت طرح کاملاً تصادفی با 10 تیمار و 3 تکرار در ایستگاه ملی تحقیقات گل و گیاهان زینتی محلات انجام گرفت. تیمارها شامل موارد زیر بودند: ماسه، پیت + ماسه (25% + 75%)، پیت + ماسه (50% + 50%)، پرلیت + پیت (75% + 25%)، پرلیت + پیت (50% + 50%)، پرلیت + پیت (25% + 75%) و پرلیت + پیت + پوکه صنعتی (25% + 70% + 5%)، پرلیت + پیت + پوکه صنعتی (50% + 25% + 25%)، پرلیت + پیت + پوکه صنعتی (25% + 50% + 25%)، پیت + پوکه صنعتی (50% + 50%). تمام تیمارها با محلول غذایی یکسان تغذیه و آبیاری شدند. نتایج نشان داد که بسترهای کاشت تفاوت معنی‌داری از لحاظ آماری در خصوصیات ریخت‌شناسی و غلظت عناصر غذایی پر مصرف و کم مصرف در گیاه داشت. داده‌ها نشان ‌داد که بستر کاشت پرلیت + پیت + پوکه صنعتی (25% + 70% + 5%) مناسب‌ترین تیمار می‌باشد. دراین بستر کاشت، تعداد گل، قطر دیسک گل، قطر ساقه، قطر گردن ساقه، ارتفاع گل و عمر پس از برداشت گل به ترتیب 207 عدد در متر مربع در سال، 4/12 سانتی‌متر، 8/0 سانتی‌متر، 58/0 سانتی‌متر، 5/54 سانتی‌متر و 6/11 روز بدست آمد. همچنین در این تیمار میزان غلظت عناصر پر مصرف ازت، فسفر و پتاسیم در برگ گیاه به ترتیب 17/4، 8/0 و 34/4 درصد و میزان غلظت عناصر کم مصرف آهن، منگنز، روی، مس و بُر در برگ‌های گیاه رشد یافته در این بستر به ترتیب 73/155، 83/194،56/148، 92/44 و 5/51 میلی‌گرم در کیلوگرم وزن خشک بدست آمد.

چکیده این پژوهش به منظور ارزیابی پیوستگی 11 صفت مورفولوژی مهم با نشانگرهای مولکولی RAPDدر 15 رقم خرمای جمع آوری شده از مناطق جنوب و جنوب غرب ایران به صورت آنالیز جمعیت و با استفاده از روش رگرسیون گام به گام انجام گرفت. نتایج حاصل از رگرسیون ساده و چندگانه نشان داد که در مجموع 84 نشانگر RAPD با حداقل یکی از صفات مورد بررسی پیوستگی معنی دار داشته اند. در این نشانگر ضریب تبیین در مجموع نشانگرهای آگاهی بخش از 32 (قطر هسته) الی 6/75 (شکل میوه) درصد متغیر بود. نشانگر 214 Oligo در صفت قطر هسته (26 درصد) و پس از آن الیگو 211 در صفت شکل میوه (1/24درصد) بیشترین ضریب تبیین را به عنوان نشانگر سرگروه به خود اختصاص دادند. مقدار قابل توجهی از تغییرات مورفولوژیکی با استفاده از آغازگرهای 42 Oligo با محتوای اطلاعات چندشکلی (PIC) 23/0 توجیه شدند. این نتایج گویای آن است که با توجه به توزیع بسیار مناسب DNA چندشکل تکثیر شده تصادفی (RAPD) در ژنوم خرما و نشانگرهایی که پیوستگی بالایی با صفات زراعی دارند، می توان از آن ها در شناسایی نشانگرهای آگاهی بخش پیوسته با صفات زراعی مهم بهره جست.

چکیده اثرات تیمارهای 1-متیل‌سیکلو‌پروپن و کلرید کلسیم به تنهایی یا در ترکیب با یکدیگر بر تغییرات کیفیت پس از برداشت میوه رسیده سبز زیتون رقم "میشن" مورد ارزیابی قرار گرفت. آزمایش بر پایه فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در 3 تکرار انجام شد. در طول آزمایش تغییرات شاخص‌های کلروفیل (SPAD)، راندمان کوانتومی فتوسیستم II (Fv/Fm) و رنگ پوست و همچنین سفتی گوشت میوه مورد بررسی قرار گرفت. مقایسه میانگین‌ها نشان داد میوه‌های تیمار نشده (شاهد) در مدت 14 روز نرم شدند. این در حالی بود که تیمار 1-متیل‌سیکلو‌پروپن از نرم شدن گوشت و توسعه رنگ پوست میوه زیتون جلوگیری کرد. همچنین تیمار 1-متیل‌سیکلو‌پروپن اثر ناچیزی بر جلوگیری از کاهش راندمان کوانتومی فتوسیستم II پوست میوه نشان داد. تیمار میوه‌های زیتون به وسیله کلرید کلسیم نرم شدن بافت میوه را به تأخیر انداخت، امّا اثری بر شاخص‌های کلروفیل، راندمان کوانتومی فتوسیستم II و رنگ پوست میوه نداشت. میوه‌های تیمار شده با ترکیب 1-متیل‌سیکلو‌پروپن و کلرید کلسیم اثر هم‌افزایی بر جلوگیری از نرم شدن گوشت میوه نشان دادند و با حداقل تغییر رنگ به مدت 35 روز انبامانی، سفت باقی ماندند.

چکیده abstract

چکیده تصویر جلد نشریه